En daar stond ik. Alleen.
Met drie kinderen, een gebroken hart en een leven dat niet meer paste bij de toekomst die ik voor me zag.”
Die dag veranderde mijn leven voorgoed.
Maar de manier waarop ik ermee omging, was eigenlijk al veel eerder ontstaan.
Mijn verhaal: Een leven vol verlies
Ik leerde al jong om door te gaan
Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik drie was. In de jaren daarna was er thuis veel onrust en veranderde onze gezinssituatie meerdere keren. Toen mijn volgende stiefvader in beeld kwam, kwam er meer rust. Tegelijkertijd veranderde er door zijn andere culturele achtergrond veel in huis. Dingen die eerst heel normaal waren, mochten ineens niet meer en opnieuw paste ik me aan. Op mijn veertiende overleed hij plotseling door een auto-ongeluk.
Van huis weg, opnieuw beginnen
Op mijn zeventiende besloot ik om uit huis te gaan. Mijn zus worstelde met een drugsverslaving en de relatie met mijn moeder was moeizaam.
Op mijn negentiende werd ik moeder. Mijn tweede zwangerschap eindigde in een miskraam en later liep ook de relatie met de vader van mijn kinderen stuk.
Er gebeurde genoeg in mijn leven. En iedere keer deed ik eigenlijk hetzelfde:
aanpassen, oplossen wat er opgelost moest worden en doorgaan.
Sterk zijn werd iets waar ik goed in was.
Toen kwam Harm
Hij was altijd al ergens in mijn leven geweest, maar nu werd het echt wij.
Mijn rots. Mijn thuis.
Tot de diagnose kwam: longkanker.
Vanaf dag één wisten we dat hij niet meer beter zou worden.
Twee jaar lang leefden we tussen hoop en slecht nieuws. Tot Harm op 14 november 2022 koos voor euthanasie.
Ik werd weduwe op mijn 32e.
Maar daarnaast bleef ik ook moeder, werknemer, vriendin en degene die thuis alles moest regelen.
Dus deed ik wat ik inmiddels heel goed kon:
Ik ging door.
Doorgaan hielp me.
Tot het me niet meer hielp.
Zorgen voor mijn kinderen, werken en regelen wat er geregeld moest worden.
Aan de buitenkant ging dat eigenlijk best goed.
Maar ondertussen was ik continu moe. Mijn hoofd stond altijd aan. Ik legde de lat hoog voor mezelf en echt genieten lukte steeds minder.
Ik wist heel goed wat er allemaal moest.
Maar veel minder goed wat ík eigenlijk nodig had.
En daar begon voor mij iets te veranderen.
Niet omdat ik besloot dat ik “de oude Linda” terug wilde. Die bestond niet meer.
En om compleet eerlijk te zijn: wie was die ‘oude Linda’ eigenlijk?
Alles wat ik had meegemaakt had mij gevormd. Maar door me jarenlang aan te passen, sterk te zijn en door te gaan, had ik mezelf eigenlijk nooit echt afgevraagd wat ik wilde, wat ik nodig had en waar mijn grenzen lagen.
Daarom moest ik mezelf andere vragen gaan stellen:
Wie ben ik nu?
Wat vind ík belangrijk?
Waar liggen mijn grenzen?
Wat geeft mij energie?
En hoe wil ik eigenlijk dat mijn leven eruitziet?
Ik hoefde niet terug. Ik ging bepalen hoe ik vanaf nu wilde leven.
Ik ging steeds beter begrijpen waarom ik deed wat ik deed.
Waarom ik zo graag controle wilde houden.
Waarom ik altijd doorging.
Waarom rust nemen soms moeilijker voelde dan gewoon nog even iets van mijn lijstje afwerken.
En waarom ik mijn eigen grenzen vaak pas serieus nam als mijn lichaam allang had aangegeven dat het genoeg was.
Ik leerde niet alleen beter naar mezelf te luisteren, maar vooral om daar ook iets mee te dóén.
Grenzen aangeven. Tijd voor mezelf maken. Niet automatisch ja zeggen. Keuzes maken die misschien niet iedereen begrijpt, maar die wel bij mij passen.
Dat is nog steeds een proces. Ook ik trap echt nog weleens in mijn oude patronen.
Maar het verschil is dat ik ze nu herken en steeds opnieuw kan kiezen wat ik ermee doe.
En dat is precies wat ik andere vrouwen ook zo gun: dat je niet blijft leven op de automatische piloot, maar zelf gaat bepalen hoe jij wilt leven.
Mijn werk begon vanuit rouw. Ik ben opgeleid tot rouwexpert en coach, onder andere door prof. dr. Manu Keirse.
Daarnaast verdiep ik me continu in persoonlijke ontwikkeling, gedrag en de patronen die we ontwikkelen om met moeilijke gebeurtenissen in ons leven om te gaan.
Gaandeweg ontdekte ik dat mijn begeleiding over iets breders gaat.
Over wat er gebeurt wanneer het leven ineens anders loopt dan je had bedacht. Een overlijden, een scheiding, een burn-out, ziekte of een andere gebeurtenis die alles wat zo vanzelfsprekend leek aan het wankelen brengt. Want soms merk je daarna dat de manier waarop je jarenlang hebt geleefd niet meer werkt.
Ik help je om stil te staan bij wie jij nú bent, wat jij nodig hebt en hoe jij vanaf hier verder wilt.
Ik geloof niet dat ik jou hoef te vertellen hoe jij je leven moet leiden. Jij kent jezelf en jouw leven uiteindelijk beter dan ik.
Mijn rol is om je de vragen te stellen die je jezelf misschien nog niet eerder hebt gesteld, patronen zichtbaar te maken en je uit te dagen om niet alleen te begrijpen wat je doet, maar er ook daadwerkelijk iets mee te doen.
En als je me écht kent…
Dan weet je ook dat mijn leven echt niet alleen uit persoonlijke ontwikkeling en diepe gesprekken bestaat.
- Ik lijk supergeorganiseerd, maar vanbinnen ben ik een enorme chaoot. Ik heb vooral systemen bedacht waarmee niemand dat hoeft te merken.
- Controle loslaten? Niet bepaald mijn grootste talent.
- Ik vergeet gerust één à twee keer per maand mijn sleutels en sta dan weer bij de buren voor de deur. Sorry buurtjes.
- Voor mezelf ligt de lat standaard een stukje hoger dan voor ieder ander. Perfectionisme blijft een aandachtspuntje.
- Iedere vakantie houden we met z’n vieren een logeerfeestje in de woonkamer.
- En zet mij in een restaurant met een uitgebreide kaart en ik kan niet kiezen. Shared dining is wat mij betreft dan ook één van de beste uitvindingen ooit.
Dat ben ik dus ook.
Niet iemand die alles heeft uitgevogeld.
Wel iemand die weet hoe het is om je eigen patronen onder ogen te zien, ermee aan de slag te gaan en steeds opnieuw bewust te kiezen.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal.
Wat je meemaakt vormt je. Bewust én onbewust ontwikkel je manieren om met het leven om te gaan. Strategieën die je lange tijd hebben geholpen, maar die op een gegeven moment misschien niet meer voor je werken.
Voel je dat het tijd is om het anders te gaan doen?
Niet omdat ik jouw verhaal ken, maar omdat ik weet hoe het is om je eigen patronen onder ogen te zien en bewust andere keuzes te gaan maken.